دلخوشی به اینکه کلمات هستند که دردت را بنویسی و کمی بار غم از دوش کم کنی ولی عمق فاجعه جایی است که نتوانی منظورت را از حرفهایت بیان کنی و این خود حس غریبی است … !   

پ . ن :

* امتحانات  رو هم چه خوب و چه خراب بالاخره تمومش کردیم . نمره های درخشانمون  رو چند روز دیگه اعلام میکنند. امیدوارم که قبول شده باشم .

* شانس که نداریم درست همون سالی که ما کنکور داریم میان امتحانای پیش دانشگاهی رو نهایی میکنند و نمرشم تو کنکور تاثیر میدند . دیگه اینه مملکتمون  کاریش نمیشه کرد. 

* اخر این هفته میرم تهران واسه یه سری کار، با چند تا از رفقا هم قرار گذاشتم برم ببنمشون. 

آشفته روزگاريست اين روزگار امتحانات ،از طرفي درس و مشق و امتحان و از طرف ديگر كسالت بابا بزرگ و مشغله روزانه . همه وهمه دست به دست هم ميدهند كه حضورم در دنياي مجازي كمرنگ شود .  نوشتن هميشه برايم شيرين و لذت بخش است ، راضي نيستم از اين اوضاع و احوال ولي چه مي شود كرد . نيستم كه به وبلاگ هاي تك تك دوستاني كه در مدت به من لطف داشته اند سر بزنم . ملالي نيست جز دوري دوستان . ميروم تا اين امتحانات را با موفقيت پشت سر گذاشته و با خيالي راحت برگردم . حسي كه از نوشتن اين پست دارم را نمي توانم بيان كنم كه فكر كنم از جمله بندي هايم مشخص باشد .  به هر حال خلاصه عرايض اينكه نيستم تا بعد از امتحانات و در خواستم از شما دوستان اين است كه برايم دعا كنيد تا موفقيت حاصل شود . به بزرگي خودتان خواهيد بخشيد . 

پي نوشت :

كلي زور زدم تا بتونم اين چند خط رو بنويسم .. خواهيد بخشيد.